گاه از عشق می کشانی گاه پس میرانی ام آخر این درهم مزاجی در کدامین مکتب است؟ ... چهره ازخاطرتو گشته خراب باز بساز آنکه تصویر من از قا ب تو برد نادان است ... کلبه ام از روی تو زیبا شده بازهم برروی ما درباز کن *** ازسادگیم ساده گذشتم زجوانی آیا به جهان ساده ترازمن بشری هست؟ ... با تومن شادم اگر در

وقتی نیستی نه هستهای ما چونان كه بایدند،نه بایدها مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض میخوانم عمری است لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره میكنم برای روز مبادا... اما در صفحه های تقویم روزی به نام روز مبادا نیست آن روز هرچه باشد،روزی شبیه دیروز،روزی شبیه فردا، روزی درست مثل همین روزهای ماست. اما

به دنبال تو می گردمتو ای تنها ترین سردار فتح قلب ویرانمتو ای شهزاده ی خوشبخت کاخ حسرت جانمتو ای زیباترین پروانه ی بی تاب شمع قلب سوزانمبه دنبال تو می گردمکه شاید چشم هایم را به چشمانت بدوزمتا نگاه خواهش دل را عیان سازمکه شاید دست هایم را به دامانت بیاویزمو عشق خویش را با یک صدای لرزش ماتم بیان سازمب

دلم برای روزهای خوش زندگی تنگ شده است!ابرلحظه هایی که هرازچندگاهی ازشیارخاطرات ماندنی ذهنم سرک کشیده، مرامی کشاندبه سرزمین رویاهای دست نیافتنی، که بی ربط نیست به این پل احساس ناب؛ پلی که سرانجام به "تو"ختم می شودومرااز دنیای وحشت و اوهام می رهاند.کاش معجزه ای می شدو خاک سیطره می افکندبروجودسوزناک آ

قدر من ؛ قدر لحظه های عرفانی ناب قدرمن؛ قدر مرز بین بیداری و خواب شب احیاء،شب قدر، بارش الطاف خدا نوراسلام تجلی ، بانگ بعثت به ندا ای همه خیرسلام ! قدر مناجات و دعا مقدمت بادمبارک! ای به دل کام تمنا لیلی قدر ، عزیز است به لیلای جهان قدرشب های خدارا شب قدر دادنشان

سایه ات سبزبماند ؛ توبمانی گل من غم دل دادم وآن جز " تو "ندانی گل من دیده بستم زهمه آمده ای دیدن من عطرتن دادگمان که توآنی گل من ☆ [♡]☆ وحشت دیو وددان کشت مرا ضجه ی جور "بد"ان کشت

گل نورسیده نازنین است عزیزش دارید جان جانم به زمین است عزیزش دارید کهکشانی حلقه زد بردل انگشتری ام

دور میشویم ناگهاناز خاطرِ آدم هاچنان شتاب زدهدر مِه ،چنان گم کرده راهیدر خم یک کوچه !عمر لبخندهای ماچون سهم ما از عشقچه کوتاه است، چه کوتاه...!!

به رسم عاشقی "دور" و به رسم دل" پریشانی"چه کردی باخودت ای" یار" چه دردخودنمیدانی؟شنیدم تاسحربی خواب ودرخود مانده حیرانیچه کردی با گل رویت؟که چون زردابه می مانی؟مران ای دوست مراازخود، تمنایت به دل دارمربودی دل ازاین سینه، نمانده درتنم جانیتو غافل از من و قلبم که محبوس جمال توستبدان ای ماه زیبارو! به

شهر من بیدزاراستباخبرازجاراستبام ملک ایرانآن اصالت داراستشهر پرآوازهاز گل وگلزاراستباغ دنیای ادبقله ی کوهساراستمادر علم وهنرشعروشور درکار استساده وبی غل وغشاز کلک بیزاراستبامتانت باحیابرهمه سرداراستغزلش بحر طویلدرسرش پیکاراستآن قرارگاه جهاندرپل اقراراستدشمنش هجمه ی زهرعاقبت اوخوار استپیرو خط امام( ر

تو اقیانوس سرشار از تلاطم های آرامیو من دریاچه ی اشکی که دائم رو به طغیانمبزن نی باز غوغا کن، بزن دف شور برپا کنبه هر سوزی بگریانم به هرسازی برقصانمببین آیینه وار از حس تصویر تو لبریزمتو آرامی من آرامم، پریشانی پریشانماگر شعری نوشتم رونویسی از نگاهت بودکه این دیوانگی ها را من از چشم تو می خوانم